Verslagen

Ik heb er mij zo lang mogelijk tegen verzet, het ontkennen en negeren…

Een 8 tal maanden na de eerste keer te horen “je hebt een burn-out” heeft het lichaam er genoeg van.

Ondanks het feit dat ik al een ruime periode in behandeling ben geweest voor burnout en me mentaal al stuk beter voelde.

De benen willen niet meer mee, trillende handen, hyperventilatie zijn enkele van de laatste symptomen die de druppel waren. STOP zegt je lichaam.

Het is niet meer van niet meer te willen, maar gewoon niet meer kunnen.

Gevolg, verplicht rust nemen. Eerst fysieke rust, het lichaam laten bekomen. En dat doet pijn, ongelooflijk. Alle opgebouwde spanning in de spieren komt langzaam los.

De opbouw naar dit punt is door niet naar je, mijn, eigen lichaam te luisteren.

Ook het willen herkennen dat er iets niet ok is, is zeer moeilijk. Ik ben een doorzetter, geef mij niet graag gewonnen.

En ach, iedereen zit toch in ongeveer dezelfde levensstijl, iedereen kan het toch aan is dan de gedachten. Of denkt ook iedereen het aan te blijven kunnen?

Het was tijd op de trots, want dat is het eigenlijk wel grotendeels, opzij te zetten. De signalen niet langer negeren. Ik had al langer het dokter advies om thuis te blijven, maar geloofde er moeilijk in.

Op de toch wel harde manier ga ik het nu moeten leren. Ademhaling is zo belangrijk, uiteraard, maar bewuste ademhaling mogelijks nog belangrijker.

Ik heb mezelf voor genomen om het niet meer zomaar te verzwijgen. Het heeft uiteindelijk heb zin. Er zullen mensen zijn die het begrijpen en er zullen er zijn die het niet begrijpen. Er zijn er die me steunen waar ik zeer dankbaar voor ben, ik al lijkt daar soms niet zo. Dit ga ik vooral zelf moeten aanpakken.

Je denkt jezelf wel te kennen, niet dus.

Een van de pistes is af en toe eens iets neerschrijven misschien. Muziek is absoluut een onmisbare tool voor mij.

Het neerschrijven helpt mij misschien ook mee de oorzaak te achterhalen, die is heden nog steeds een vraagteken. Ergens hoop ik misschien ook wel andere inzicht te kunnen helpen geven in hoe het zich uit.

Op korte termijn moet ik zorgen dat ik er binnenkort sta op mijn eigen huwelijk. Fysiek en mentaal, dat ik er van kan genieten, want is nu erg moeilijk.

Onlangs kreeg ik de mededeling “je bent somberder geworden, minder vrolijk”. Kwam opzich best wel aan maar niet geheel onverwacht.

Merk zelf ook dat het mij vaak slecht afgaat, naar feestje of event bv was een opgave om de energie te vinden, ondanks dat de zin er opzich wel is.

Vaak wil ik al weer vertrokken zijn eens we amper binnen zijn.

Opnieuw de energie vinden die leert te genieten en ontspannen…

Werk aan de winkel dus…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

`